Requiem, of niet.

Verdi schreef zijn mooiste opera in de vorm van een requiem, wordt wel eens gezegd door de minder grote fans van de hitschrijver.

Fan of niet, van alle negentiende eeuwse koorwerken is deze dodenmis misschien wel het toegankelijkst. Een requiem hit en dat zit hem wederom in de emotie.

Het requiem was voor Verdi dan ook van persoonlijk emotionele aard. Toen Gioacchino Rossini in 1868 stierf, stelde hij aan een aantal Italiaanse componisten voor om samen een requiem te schrijven, ter ere van hun overleden collega.

De uitvoering van het stuk werd echter afgelast en vergeten, tot grote frustratie van Verdi. Maar toen stierf zeven jaar later de schrijver Alessandro Manzoni, een groot voorbeeld van de componist en een goede reden om het requiem voor Rossini te bewerken tot een requiem voor Manzoni. Met succes: het requiem werd voor het eerst uitgevoerd op 22 mei1874 in de kerk San Marco in Milaan, exact een jaar na de dood van Manzoni.

Ik vind het requiem beau-tay-ful. Waarom? Vanwege de koorzetting. Vanwege de manier waarop de solostemmen mengen met het koor.  Vanwege de hyper religieuze tekst die door de anti-religieuze Verdi zo goed in zijn waarde wordt gelaten. Het maakt de impact van het stuk alleen maar groter.

De ritmes zijn krachtig, de contrasten dramatisch en de zanglijnen emotioneel, eigenschappen waar Verdi’s opera’s zo bekend om staan en hem de hitcomponist maakten die hij nu is. Opera of niet, iedereen die naar dit requiem luistert, voelt wat er wordt gezongen: een eerbetoon aan een vriend.

Het Requiem van Verdi is donderdag 24 september om 18.30 uur te zien op Brava. Het is een van de meest indrukwekkende uitvoeringen van Verdi’s Requiem ooit: Claudio Abbado dirigeert de Berliner Philharmoniker samen met buitengewone solisten Angela Gheorghiu, Daniela Barcellona, Roberto Alagna en Julian Konstantinov. Het concert vindt plaats bij de Berliner Philharmoniker thuis – de Philharmonie in Berlijn. Check hier de teaser 

Comments are closed.