Disco en de Corvette Stingray

car

Dit artikel verscheen in Operamagazine

Een intense beat galmt door de gigantische loods waar Don Giovanni een spoor van vernieling achterlaat. Dit is geen Mozart. Dit is Holland Opera met Joke Hoolboom als regisseur.

Nog voor de opera begint zijn we al onder de indruk. Holland Opera koos als locatie de Werkspoorkathedraal, een monumentale industriehal van metaal en glas langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Halverwege de voorstelling zien we door de metershoge ramen de lichten van een voorbijvarend schip. Ja, we zijn nu al onder de indruk.

Kies je als gezelschap voor een dergelijke locatie, dan ben je bijna verplicht de ruimte te integreren in je voorstelling. Holland Opera doet dat. Het decor van deze Don Giovanni vormt een nachtclub zoals je van het cliché verwacht: een weinig inspirerend vierkant met rookmachines, roze discolampen en vlagen van pompende muziek als de deuren opengaan. De Nieuwe Philharmonie, onder leiding van Johannes Leertouwer, zit daar bovenop, het publiek op een tribune ertegenover. Tot diep in de loods lopen ijzeren trappen. De katrollen en zware ijzeren haken die de Werkspoorkathedraal eigen zijn, worden regelmatig belicht. Het is een wirwar van staal en metaal en doet denken aan de brandgangen in New York, of een verlaten industriegebied aan de Amerikaanse west kust.

Al 25 jaar had Joke Hoolboom de droom om van Don Giovanni een locatievoorstelling te maken. Ze kortte het verhaal drastisch in (zonder ouverture en bijna geen tweede akte) naar een aangename één uur en drie kwartier en maakte van de titelpersoon de foute man van nu. Goed gecast: Martijn Cornet ís de snelle jongen, met de mooie auto en de soepele moves. Slick, zoals de Amerikaanse term luidt, als hij wegscheurt in zijn gele Corvette Stingray. Terwijl hij flirtend, verleidend, verkrachtend en moordend een steeds grotere ravage aanricht, wordt zijn speelvloer groter en zijn eenzaamheid ook. Letterlijk: langzaam verwijdert het decor zich van het publiek. Credits voor ontwerper Douwe Hibma en de manier waarop hij met de zes deuren van de discotheek weet te spelen.

Maar nog mooier zijn misschien wel Jenia Kasatikina, Carlo Camagni, Chris Havner, Paolo Yao en Jeroen van Acker. Geen zangers, maar dansers die de Don achtervolgen. Als geweten (of plaaggeesten? Of slachtoffers?) lijken ze hem te confronteren met zijn daden. Als er al scenes zijn die kunnen inzakken in deze voorstelling, dan zijn deze vijf wel diegenen die dat voorkomen.

Auto’s, disco’s, elektronische muziek; Don Giovanni is overduidelijk van nu. Echter, hoe cool de wegscheurende auto’s en de abseilende Don Giovanni er ook uitzien, wat mij betreft had het allemaal verder doorgevoerd mogen worden. Het is waanzinnig aan de buitenkant, maar lijkt inhoudelijk nog niet optimaal uitgewerkt. Leporello zit strak in het pak, maar waarom de vrouwen in die jurken en ballerina’s? Het maakt onnodig tuttig, iets wat de rollen van Donna Anna, Elvira en Zerlina niet kunnen gebruiken. Juist niet in een Don Giovanni van nu.

Overigens doet dat niets af aan de kwaliteiten van hun vertolkers. Lilian Farahani maakt Zerlina dynamisch en sexy, in de prachtige stem van Leonie van Veen hoor je de kilheid van Donna Anna na haar traumatische ervaring en Fenna Ograjensek is gelukkig een niet zo hysterische Donna Elvira, maar een geloofwaardig verlaten vrouw.

Een puntje van aandacht: het versterkte geluid maakt de stemmen altijd en overal – tijdens autoritjes, op vijftig meter afstand, rondrennend in het publiek, hangend in de lucht – voor iedereen verstaanbaar, maar ook vlakker dan ze moeten zijn en te weinig dynamisch. In het begin kunnen zangers en orkest elkaar niet altijd vinden.  Wellicht wordt dat nog beter komende voorstellingen.

Op de Facebookpagina van Holland Opera staat een foto van de drie auto’s met daaronder: voor ieder wat wils. Dat is deze Don Giovanni ook.


Holland Opera i.s.m. Nieuwe Philharmonie Utrecht onder leiding van Johannes Leertouwer.

Regie
Joke Hoolboom

Cast
Don Giovanni: Martijn Cornet
Leporello: Rick Zwart
Donna Anna: Leonievan Veen
Don Ottavio: Erik Slik
Donna Elvira: Fenna Ograjensek
Zerlina: Lilian Farahani
Il Commendatore: Sinan Vural

Dans
Jenia Kasatikina, Carlo Camagni, Chris Havner, Paolo Yao, Jeroen van Acker.

 

 

Only the sound remains

Only the sound remains: hemels én aards

Amsterdam, 23 maart 2016
door Kenza Koutchoukali

Een hemelse opera: dat is het eerste wat je leest op de website van De Nationale Opera bij het zoeken naar Only the sound remains. De double bill van componiste Kaija Saariaho en regisseur Peter Sellars bewees dinsdag inderdaad hemels te zijn. Maar tegelijk ook aards.

Only the sound remains ging vorige week dinsdag in première in het kader van het Opera Forward Festival. Ik hoorde tot nu toe dat de opera te lang was, de spanning niet kon vasthouden en wel erg veel concentratie vroeg van het publiek. Third time’s a charm? Zou kunnen, want dinsdagavond was de derde voorstelling en ondanks een wat lang eerste deel, was ik enthousiast. [..]

Verder lezen? Het hele artikel staat in Operamagazine

Only the sound remains

©Petrovsky and Ramone for Dutch National Opera 15|16