H E X

Zingt ze So wrong? So raw? Enjoy? In HEX kan het allemaal.

Mezzosopraan Els Mondelaers ontwaakt en ontstaat uit een soundscape van live slagwerk en opgenomen geluid. Als drievoudig Vrouw, want daar gaat het over in deze multimedia performance van Dyane Donck. Een impressie:

1 maagd
– Hello?
– Uhuh.
– Eh, no..
– Fuck you.

Op de vraag wat je níet leert op school: how to love somebody. How to be famous. They don’t teach you anything. Gevolgd door een gruwelijk lekkere beat. Met wappende haren (want ventilator) staat Els Mondelaers als de Venus van Botticelli op het toneel: sometimes when you fall you fly. Have you ever been in love? Horrible, isn’t it. I hate love.

2 moeder
Het geluid van een speeldoosje; luchtalarm; telefoon; speeldoosje.
Met één hand op haar hart en één op haar buik zingt moeder: And when you’ll have grown and gone into the world, I’ll be blind to any flower. Hoe ver gaat moederliefde ten koste van jezelf?

3  HEX
Wat zijn de gevolgen van één verschrikkelijke misstap? Het is bizar hoe goed beeld en geluid – ijle vocals, geslepen messen – transformeren naar deze onbestemde ‘wat als’ situatie.
The more you’re focused on time, the more you’re focused on future and the more you miss from now.

Verwacht van HEX geen verhaal. In plaats daarvan word je meegenomen naar een continuüm waar geluid en beeld, live en record één zijn, waar tijd een illusie is en de performers knetter goed.

Mijns inziens ontbrak alleen boventiteling. Maar alleen omdat ik niets wilde missen van deze encounter tussen pop, hedendaagse compositie, woord en film.

PS: I believe that anyone who says sex is overrated, just hasn’t done it properly. Voor meer duidelijke taal: http://www.dyanedonck.com. Geluidskunstenaar.


credits
concept en compositie| Dyane Donck
zang en spel| Els Mondelaers
slagwerk| Joey Marijs, Frank Wienk, Vitaly Medvedev (Slagwerk Den Haag)
video| Auke Hamers
dramaturgie| Wout van Tongeren

hex2-2

I proudly present

Trots. Ego.

Geen onwaarschijnlijke woorden als je denkt aan een masterclass met ‘de talenten van de lage landen’ zoals de Münchener Biennale het zelf omschrijft. Het gerenommeerde Internationales Festival für neues Musiktheater vindt eens per twee jaar plaats en daagt jonge componisten, dramaturgen, regisseurs en scenografen uit projecten te ontwikkelen.

Trots. Ego.

Ook bij Kris Defoort, Paul Koek, Tom Creed en David Lang. Wanneer zij vertellen over hun werkwijze, vallen deze woorden herhaaldelijk. Waarom? Omdat de hedendaagse operawereld barst van de jonge, getalenteerde individuen. Ego’s in de letterlijke betekenis van het woord. En daarom pleiten bovenstaande masters voor weken zoals deze, waarin we elkaar en elkaars werk ontdekken en mogelijk een samenwerking.

Want opera is Gesamt. Cliché, maar waar. Maak je opera, dan werk je samen. Met crew, met cast, met kunstvormen. Meer oneliners?
“Never forget you’re working with people you need – and that they need you” (Tom Creed)
“How to get your crew on the same brainwave? One: convince them of your absolutely brilliant idea. Two: let them go” (Paul Koek);
En dan David Lang, op de vraag wat volgens hem de sleutel is tot een goede samenwerking;

Be. Humble.

Samenwerking gaat over nederigheid. “A good collaboration is about humility. Someone has a talent that you need and that you don’t have.” Kijk naar hun oeuvre en je weet dat ze gelijk hebben. Of zoals een classmate vandaag zei dat er niets mooier is dan iemand te zien schitteren in jouw concept.

Morgen pitchen we onze ideeën aan de commissie van de Münchener Biennale:

w e  proudly present

hek

Tu passeras, papa

Wanhopig om een hek te zien waar je toch niet over heen kan.

Is dat uit te drukken in woorden? Niet zoals de lichamen van deze cast dat kunnen. Draaiend, stikkend, in kettingen en touw, in lucht en water. De acrobaten in Daral Shaga leggen de focus op het fysieke geweld dat de lotgevallen van immigranten en vluchtelingen op grensplaatsen zoals Melilla, Tijuana en Lampedusa ondervinden.

Hoe gaat het er eigenlijk echt aan toe? Naar het boek van de Franse schrijver Laurent Gaudé, die gespecialiseerd is in dit thema, komt Daral Shaga woordelijk ongetwijfeld in de buurt. Je leeft mee met drie landloze reizigers die elkaar ontmoeten bij de grens: vader en dochter proberen een betere wereld te bereiken, een geslaagde immigrant bevindt zich aan de andere kant van het hek, verlangend naar het land dat hij ooit verliet. Samen met de wanhopige, maar altijd verstilde bewegingen van de acrobaten en de insanely mooie muziek van Kris Defoort is het resultaat een hartverscheurende opera.

Tu ne passeras pas, papa

Totaal begrijpelijk waarom het publiek te vroeg begint met klappen. Net als de staande ovatie, en de rode ogen na afloop.

Daral Shaga is morgen nog te zien in de Rotterdamse Schouwburg


credits
zangers| Michaela Riener| Maciej Straburzynski| Tiemo Wang
musici| Fabian Fiorini (piano)| Lode Vercampt (cello)| Jean-Philippe Poncin (klarinetten)
acrobaten| Anke Bucher| Renata do Val| Mark Pieklo| André Rosenfeld Sznelwar| Laura Smith

077-web

never finish a theory book

– aldus het devies aan ons.

Ons, de lucky bastards die onder leiding van  Veenfabriek duo Paul Koek en Paul Slangen, regisseur c.q. dramaturg, en regisseur Tom Creed deze week een masterclass volgen in opdracht van de Muenchener Biennale.

In casual, maar bevoorrechte setting praten wij met elkaar over opera. Oui oui, on dit, presenteren we tot de lunch onze skills en zitten daarna met niemand minder dan jazz pionier Kris Defoort.

Wie zou er niet getriggerd worden door een jazz pianist die eigenlijk de nieuwe Frans Brüggen wilde worden, groot werd gebracht door namen als Chet Baker en Dennis Luxion en uitspraken doet als “just trust what you hear”, “don’t be perfect at the first try” en “never finish a theory book” – want, voilà, doe het gewoon.

En ons nu vertelt over Daral Shaga, de circus opera die hij maakte met regisseur Fabrice Murgia: “Inspired by the inhuman fate of (many) refugees on the borders of places like Tijuana and Lampedusa, we’ve built a show where circus appears slowly and seems necessary to convey emotions that the singing or the text wouldn’t have tackled head on”. Een actueler en mondialer onderwerp lijkt er niet te zijn.

Daral Shaga past naadloos binnen deze editie van de Operadagen over gelijkheid en wordt nu al gezien als een van de hoogtepunten. Check it out: 26 + 27 mei, Rotterdamse Schouwburg.


masterclass credits
Paul Koek en Paul Slangen voor Veenfabriek
Tom Creed voor A private view
Kris Defoort

kingsize

kingsize-004And a grand opening it was!

Met Kingsize als première en (r)evolutie als thema van het festival moést Operadagen Rotterdam wel geopend worden door iemand van formaat: Pierre Audi bijvoorbeeld, artistiek leider van De Nationale Opera, die zich hardop afvroeg of gelijkheid nog vanzelfsprekend is. Say oui! denken we allemaal, maar ondertussen: size does matter. Moeilijk.

Waarvan akte in scene 1. Kingsize begint luchtig, met het verzoek (in Engels, Frans, Duits, Zweeds) om telefoon niet uit te zetten en met snoeppapiertjes vooral te knisperen, maar binnen tien minuten is de goedlachse zaal stil. Ik ook.

Het toneel is van twee mannen en twee vrouwen die groots dromen, maar worden verpletterd door de kleinmenselijkheid van hun bestaan. Ze lijken één reden te hebben om niet meteen weer in bed te gaan liggen en dat is de muziek. De liederen, songs en chansons bieden ontsnapping aan de alles overheersende melancholie en het gebrek aan liefde in de master bedroom.

Credits aan de cast en regisseur die het repertoire (in Engels, Frans, Duits, Zweeds) zo overtuigend en met humor neerzetten; het kwam bij mij keihard binnen.

Kingsize speelt nog vanavond om 20.15 uur in de Rotterdamse Schouwburg.


playlist

Francis Lai | Bilitis
JJ Wachsman | Wachet auf
Johann Georg Ebeling, Paul Gerhardt | Die Güldne Sonne voll Freud und Wonne
The Kinks | I go to sleep
Robert Schumann | Seit ich ihn
Erik Satie | Le chapelier
Suzy Solidor | Ouvre
Richard Wagner | Vorspiel uit de opera Tristan und Isolde
The Jackson 5 | I’ll be there
Bobbt Lapointe | Méli mélodie
Wolfang Amadaeus Mozart | Ouverture uit de opera Le nozze di Figaro
Stephen Sondheim | You could drive a person crazy uit de musical Company
Geschwister Schmid | Übere Gottard flüget Bräme
Robert Schumann | Stille Liebe, dein angesich des sennen Abschied
Münchener Freiheit | ‘Solang’ man Träume noch leven kann
Ludwig van Beethoven | Andante
Michel Polnareff | Tout, tout pour ma chérie
Geschwister Schmidt | s’Abstigernli
John Dowland | Come heavy sleep
Carola | Fangad av en stormvind
A.Jolson, B.G. DeSylva, L.Brown, R.Henderson | Sonny Boy
Robert Schumann | Abendlied, op.85 no.12
Gustav Mahler | Adagietto uit de Vijfde symfonie
Ludwig van Beethoven | Alla Ugherese quasi un Capriccio
Alban Berg | Den Schmerz sein Recht
Volksweise (oud Duits volksliedje) | Es waren zwei Koenigskinder

Hey ho let’s go!

Part of the press team? Say OUI!

Operadagen Rotterdam zet vanavond haar 10e editie neer en ik ben de lucky (!) bastard met de pers pas en de Parker pen. Rode wangen bij het circus, rode oortjes bij Ovidius, want vluchteling of pornoster, all men are created equal. Of is dat anno 2015 lege tekst? Cast en crew zijn opzoek naar een antwoord op deze complexe vraag.

Gelukkig beginnen we in bed!

Hey ho, let’s go en check it out: 22-31 mei | studioza.me | operadagendagenrotterdam.nl | Roffa

index